Share

EYTYXΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ SKYPE ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ!!!

 

 

Βραδάκι Τρίτης, σε παίρνω skype να πούμε τα «δικά μας» όπως συνηθίζουμε, ήσουνα κάπως διαφορετικός, το χαμόγελο είχε σβήσει πλέον από το πρόσωπό σου. Τα μούτρα σου κοντέψανε να φτάσουν την στάση του τρένου ( σημείωσε ότι βρίσκονται 10 λεπτά μακριά από το σπίτι σου), τα δυο γλυκά ματάκια σου φορτισμένα από θλίψη, τότε κατάλαβα ποιος είναι ο  φταίχτης της υπόθεσης. Η Ζωή, που στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για την οποιαδήποτε Ζωή, μιλάμε για την γνωστή σε όλους μας Ζωή που μας ταλαιπωρεί, λες και φταίμε σε κάτι και παίζει συνέχεια με την υπομονή μας! Το παράπονό σου λοιπόν ήταν, ότι όλοι όσοι γνωρίζεις κάνουν αυτό το «κάτι» στην ζωή τους, ακολουθούν και πραγματοποιούν τα όνειρά τους, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Κάθε βήμα λοιπόν, που προσπαθείς να κάνεις τσούπ και ένα εμπόδιο, που σε παίρνει δέκα βήματα πίσω. Κάθε λύση που σκέφτεσαι για  να υλοποιήσεις έστω και μία μικρή επιθυμία σου, όλο και κάτι βρίσκεται εμπόδιο στον πηγαιμό για την δική σου Ιθάκη και φτου ξανά πάλι από την αρχή.

Καθώς μιλούσες δεν σε διέκοψα ούτε για ένα λεπτό, σε άφησα να ξεσπάσεις και να βγάλεις το άχτι που για καιρό κουβαλούσες, είχες κουραστεί πλέον να συμμετάσχεις στο άδικο παιχνίδι που σου παίζει η ζωή, βλέποντας τους φίλους σου να ανεβαίνουν τα σκαλιά της επιτυχίας και εσύ να παραμένεις στο χαλάκι της πόρτας. Το ξέρω δεν το λες από κακία ούτε από ζήλεια, απλώς αναζητάς αυτή την μικρή χαραμάδα  φωτός που θα σε οδηγήσει στα δικά σου ΘΕΛΩ και ΠΡΕΠΕΙ.

Αφού κλείσαμε, έπρεπε να φύγεις για δουλειά, δεν είχα ξεστομίσει τίποτα για όσα είχες πει… Βιαζόσουνα και δεν πρόφτασες να ακούσεις το δικό μου παράπονο. Το γεγονός ότι κατάφερα να κάνω αυτό που πάντα ήθελα και ακόμα παλεύω στο να υλοποιήσω κάθε επιθυμία μου δεν με κάνει απόλυτα ευτυχισμένη. Ζώ ότι πάντα ονειρευόμουνα, αλλά το ζώ χωρίς εσένα.. Μπορεί να φανώ λίγο αχάριστη, αλλά αυτή είναι η αλήθεια για μένα, το να ζεις κάτι ξεχωριστό αλλά χωρίς κάποιον που να μπορείς να το συμμεριστείς μαζί του. Δεν μπορείς να το πεις ευτυχία αυτό, γιατί όπως δήλωσε και η Χρύσα Ρώπα σε μια συνέντευξή της « Η ευτυχία είναι μια δύσκολη λέξη. Για να είναι κανείς ευτυχισμένος σήμερα, πρέπει να είναι είτε ιδιοφυής είτε πανηλίθιος». Αν δεν μπορώ να μοιραστώ μια μεγάλη δική μου επιτυχία με τον πιο σημαντικό άνθρωπο στην ζωή μου, τότε μου φαίνεται ανούσια. Σαν να κέρδισες ένα  15ήμερο ταξίδι στην Χαβάη χωρίς συνεπιβάτη. Εμμ τί να το κάνω;

Μεγάλη λέξη λοιπόν το να είναι κανείς ευτυχισμένος, και σχεδόν αδύνατον. Όλο και από κάπου θα έχουμε έλλειψη. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ορίσει με διαφορετικό τρόπο την σημασία της ευτυχίας, μα πιστεύω κανένας από εμάς  έχει πραγματικά νοιώσει την ευτυχία στο μεγαλείο της, απλώς συμβιβαζόμαστε με το καθετί. Εξάλλου γεννηθήκαμε σε ένα κόσμο που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να συμβιβάζεται με τα δεδομένα. Την στιγμή όμως  που τελειώνει αυτός  ο συμβιβασμός, είναι την ώρα που αποκοιμιέσαι και χάνεσαι στα δικά σου όνειρα, σκηνοθετώντας μία δική σου διαφορετική ζωή με τίτλο ΕΥΤΥΧΙΑ.