Share

ΑΥΤΟΣ Ο ΝΕΑΡΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ

 

 

Είναι ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, είναι 23 ετών και σήμερα θα μας πει την δική του ιστορία, επισημαίνοντας όμως και ένα παράπονο που έχει να θέσει. Σπουδάζει Διοίκηση Επιχειρήσεων, ασχολείται με την καλαθοσφαίριση και είναι μέλος στην ομάδα Λευκωσίας αλλά δεν χάνει στιγμή για να βρεθεί έστω και για λίγο στο γυμναστήριο που συχνάζει.

Ένα τροχαίο ατύχημα με μοτοσυκλέτα, όπου έτυχε να ήταν συνεπιβάτης, τον οδήγησε στο να είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η χρονολογία 2013 ήταν η χρονιά που του άλλαξε την ζωή ριζικά. Υπέστη μεγάλο πρόβλημα στην σπονδυλική του στήλη με αποτέλεσμα σήμερα να είναι παράλυτος. Το προστατευτικό του κράνος όμως υπήρξε η αιτία που τον κράτησε ακόμα στην ζωή. Παρόλα αυτά όμως, κανένα αναπηρικό καροτσάκι δεν στάθηκε εμπόδιο για την επίτευξη των στόχων του.

« Πήρα εξιτήριο πριν την καθορισμένη μέρα, γιατί δεν ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να είναι κλεισμένος στους πέντε τοίχους. Γενικά είμαι πάρα πολύ δραστήριος και μου αρέσουν οι προκλήσεις, για αυτό μόλις βγήκα, μετά από λίγες μέρες πήγα και γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο. Δεν μπορούσα να αφήσω τον εαυτό μου να μιζεριάσει. Σίγουρα έχει αλλάξει η ζωή μου αλλά έπρεπε να βρω τα κότσια να το ξεπεράσω και να ζήσω με αυτό.»

 Ερωτηθείς στην ερώτηση αν νοιώθει αδικημένος που αν και συνεπιβάτης υπήρξε το μόνο θύμα στην υπόθεση, επισήμανε: « Αν θυμάμαι καλά, είχε υποστεί κάποιους μικροτραυματισμούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι στην αρχή ένοιωθα λίγο αδικημένος γιατί εγώ ήμουν στο κρεβάτι και εκείνος ήταν μια χαρά. Με την πάροδο του χρόνου όμως αυτό άλλαξε, όταν πλέον ήμουν ψυχικά καλά, ήταν σαν να έσβησε αυτή η αδικία μέσα μου.  Χαίρομαι που δεν έπαθε κάτι. Ότι έγινε, έγινε. Πιστεύω, πως και εκείνος τα ίδια θα έλεγε αν ήταν στην θέση μου.»

Αν έχει δεχτεί ρατσισμό προς το πρόσωπό του

Πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει, ότι δεν έχει αντιμετωπίσει κάποιο θέμα ρατσισμού. Συχνάζει σε μέρη όπου μαζεύετε συνήθως η νεολαία, τονίζοντας πως ούτε στο πανεπιστήμιο αλλά ούτε και στα συνήθεις στέκια του ένοιωσε ποτέ ρατσισμό.

« Μπορεί να μείνουν και να χαζέψουν για λίγο,  χωρίς φυσικά να το θέλουν, αλλά μετά από λίγο ο καθένας συνεχίζει την κουβέντα του.»

12717435_10208219773275054_6509215476230267048_nΣτην ερώτηση «αν αντιμετωπίζεις κάποιες δυσκολίες στην μετακίνησή σου στους δημόσιους χώρους;» τονίζει πως « Αν και η Κύπρος βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από χρόνια πριν, δεν σημαίνει πως είναι το νησί με το καλύτερα δομημένο περιβάλλον για άτομα με αναπηρία.   Σε πάρα πολλούς χώρους εντοπίζω προβλήματα πρόσβασης, και πολλές περιοχές δεν τηρούν το κατάλληλα διαμορφωμένο κεκλιμένο επίπεδο (ράμπα) με αποτέλεσμα να μην έχω και πολλές επιλογές για το πού θα πάω.»

«Ένα άλλο θέμα που με εκνευρίζει είναι  οι χώροι στάθμευσης. Που εκτός του ότι δεν υπάρχουν αρκετοί ειδικοί χώροι στάθμευσης για να αρκέσουν ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπων με αναπηρία, υπάρχουν και οι ανεγκέφαλοι συμπολίτες μου που πετάνε τα αυτοκίνητά τους σε χώρους για ανάπηρους επειδή μπορεί να τους κουράσουν τα λίγα μέτρα περπάτημα. Έχω βρεθεί πολλές φορές σε αυτή την δύσκολη κατάσταση. Επίσης, αρκετές φορές είχα αναμιχθεί σε τσακωμούς για αυτά τα θέματα.  Δύο χρόνια πριν, είχα συμπλοκή με έναν αστυνομικό, επειδή κάποιος ανίδεος είχε παρκάρει στο μόνο αναπηρικό πάρκινγκ που υπήρχε και δεν έφευγε. Τότε εγώ  είχα καλέσει την αστυνομία, όταν ο αστυνομικός παρουσιάστηκε ανάφερε τα εξής στον άλλον τύπο « απλά φύγε γιατί είναι γιορτές για να μην γίνει θέμα.»  Απαράδεχτη η συμπεριφορά των οργάνων της αστυνομίας αλλά και των συμπολιτών μας» , είχε δηλώσει έντονα.

Πλέον η  αδιαφορία των οδηγών για τα ειδικά σήματα για ανάπηρους αλλά και η βιασύνη για να φτάσουν εγκαίρως στην εργασία τους, τους αναγκάζει να σταθμεύουν σε τέτοια μέρη ξεχνώντας τους συνανθρώπους τους. Τόσο η αμέλεια του κάθε Δήμου να διατηρήσει  όσο και να αυξήσει τα κεκλιμένα επίπεδα και τους ειδικούς χώρους στάθμευσης έχουν καταντήσει ανθρώπους σαν και αυτούς να φτάνουν σε αγανάκτηση.

Πριν το τέλος της συνομιλίας μας του έθεσα την εξής ερώτηση, αν ο Αλέξανδρος του πριν θα έκανε όσα κάνει ο Αλέξανδρος του τώρα. Γελώντας μου απάντησε πως «μπορεί και να μην έκανε τόσα ουσιώδη πράγματα, μπορεί απλά να άραζε σπίτι, τώρα όμως επειδή δεν έχω χρόνο για να μείνω και πολύ σπίτι, αυτό αποτέλεσε ως θετικό στην ζωή μου γιατί γνώρισα καινούργια πράγματα, καινούργιους ανθρώπους και με έκανε να καταλάβω πως η ζωή είναι μικρή για να κλεινόμαστε σε ένα δωμάτιο 4×4.

Το μήνυμα που στέλνει στην σημερινή νεολαία είναι  « η ζωή είναι μικρή, θέλει ρίσκο και προσοχή. Καλό είναι να βάζουμε στόχους, και πάνω από όλα να μην σταματάς για κανέναν, να μην σταματάς να ονειρεύεσαι γιατί κάποτε τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.»